Κάποτε πέθανε ένας νέος σε ένα χωριό. Μετά από πολύ καιρό ο πατέρας του βρέθηκε σε ένα γλέντι, στο καφενείο του χωριού, από υποχρέωση χωρίς να έχει διάθεση για γλέντι. Τον παρότρυναν οι παρευρισκόμενοι να πει κι αυτός μια μαντινάδα χωρίς όμως αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μπήκε ένα σπουργίτι μέσα στο καφενείο και πετούσε εδώ κι εκεί φοβισμένο. Άρχισαν όλοι να το κυνηγούν διασκεδάζοντας και τότε ο δυσμοιρος πατέρας σηκώθηκε και είπε:
Αφήσετε το το πουλί
μην το ζυγώνετ' όλοι
γιατί θα-ν-είναι η ψυχή
του γιου μου του Μανόλη